Τα αδέρφια μας είναι η απόδειξη ότι η παιδική μας ηλικία υπήρξε στην πραγματικότητα.
Είναι οι μόνοι άνθρωποι που μεγάλωσαν στο ίδιο σπίτι και στις ίδιες συνθήκες με εμάς.
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται αύξηση των οικογενειών με ένα παιδί και μείωση της σημασίας της αδελφικής σχέσης. Πολύ συχνά ακούγονται εκφράσεις από γονείς που μιλούν για τα παιδιά τους όπως ΄΄δεν πειράζει που δεν έχει αδέρφια, έχει καλούς φίλους΄΄.
Οι φίλοι όμως είναι αποτέλεσμα επιλογής, ενώ τα αδέρφια όχι. Οι φίλοι είναι ο καθρέφτης μας, άνθρωποι που μας μοιάζουν, όπως λέει ο λαός ΄΄πες μου ποιος είναι ο φίλος σου, να
σου πω ποιος είσαι΄΄. Είναι εύκολο να σχετιστούμε μαζί τους και εάν προκύψουν προβλήματα που δεν επιλύονται, η σχέση μπορεί να διακοπεί.
Η σχέση με τα αδέρφια αποτελεί μια άλλη κατάσταση. Δεν είναι αποτέλεσμα επιλογής και στην πορεία της ζωής η σχέση μπορεί να κλονιστεί αλλά δε γίνεται να διακοπεί χωρίς
πολύ σοβαρό συναισθηματικό κόστος, το οποίο μόνο άνθρωποι που είναι ενήμεροι της συναισθηματικής τους κατάστασης μπορούν να το αντιληφθούν. Τα αδέρφια μας είναι
κομμάτι του εαυτού μας, μέρος της προσωπικής μας ιστορίας και μπορεί να μην είναι ο καθρέφτης μας, όπως συμβαίνει με τους φίλους αλλά η σχέση μας μαζί τους σίγουρα είναι
κατά το ήμισυ ο καθρέφτης μας (μιας και η σχέση αποτελείται από δύο).